مسألهء 240 ) نيّت بايد از آغاز اعمال عمره تا پايان آن هرچند به طور اجمالى موجود و مستمرّ باشد .
مسألهء 241 ) هنگام احرام بستن لازم نيست كه اعمال عمره يا حجّ را به طور تفصيلى بداند ؛ بلكه همين اندازه كه بداند عمره يا حجّ اعمالى دارد و تصميم به انجام آنها داشته باشد ، كافى است .
مسألهء 242 ) به زبان آوردن نيّت يا خطور دادن آن در ذهن لازم نيست ، بلكه توجّه به عمل و انگيزه داشتن براى انجام آن كافى است .
مسألهء 243 ) كسى كه احرام مىبندد لازم نيست قصد ترك محرّمات احرام را هم داشته باشد ، بلكه قصد انجام اعمال عمره يا حجّ كافى است . ولى هرگاه انسان در حالى كه قصد انجام محرّمات را داشته باشد ، لبّيك بگويد بنابر احتياط واجب اين تلبيه كافى نيست .
مگر در مورد محرّماتى كه ارتكاب آن در حال ضرورت شرعاً جايز است . مثل اين كه مرد بداند شرايط او به گونهاى است كه در حال احرام ناچار خواهد شد از لباس دوخته استفاده كند .
مسألهء 244 ) مقصود از محرّماتى كه گفته شد در احرام قصد ترك آنها لازم نيست ، محرّماتى است كه عمره يا حجّ را باطل نمىكند ؛ امّا در مورد برخى از محرّمات مانند آميزش جنسى كه گاه باعث بطلان عمره يا حجّ مىشود ، روشن است كه قصد انجام اين گونه امور باطل كنندهء احرام است ، بلكه قصد احرام ، با قصد ارتكاب اين گونه
مناسك حج و عمره (فارسى) — صفحة 107
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص١٠٧