احكام غَصْب
« غَصْب » آن است كه انسان از روى ظلم بر مال يا حقّ كسى مسلّط شود . غصب از گناهان بزرگ است و غاصب در قيامت به عذاب سخت گرفتار مىشود . از حضرت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم روايت شده است كه : « هر كس يك وجب زمين از ديگرى را غصب كند ، در قيامت آن زمين را از هفت طبقهء آن مثل طوق به گردن او مىاندازند . » « 1 » « مسألهء 3147 » اگر انسان نگذارد مردم از مسجد و مدرسه و پل و جاهاى ديگرى كه براى عموم ساخته شده استفاده كنند ، حقّ آنان را غصب نموده و همچنين است بنابر احتياط ، اگر در مسجد جايى را كه قبلًا ديگرى به آن پيشى گرفته است تصرّف كند .
« مسألهء 3148 » چيزى كه انسان پيش طلبكار گرو مىگذارد ، بايد پيش او بماند تا اگر طلب او را ندهد طلب خود را از آن به دست آورد ، پس اگر پيش از آن كه طلب او را بدهد آن چيز را از او بگيرد ، حقّ او را غصب كرده است .
« مسألهء 3149 » مالى كه نزد كسى گرو گذاشتهاند ، اگر ديگرى آن را غصب كند ، صاحب مال و طلبكار مىتوانند چيزى را كه غصب كرده از او مطالبه نمايند و چنانچه آن چيز را از او بگيرند ، باز هم در گرو است و اگر آن چيز از بين برود و عوض آن را بگيرند ، آن عوض هم مثل خود آن چيز گرو مىباشد .
« مسألهء 3150 » اگر انسان چيزى را غصب كند ، بايد آن را به صاحبش برگرداند و اگر آن چيز از بين برود ، بايد عوض آن را به او بدهد .
« مسألهء 3151 » اگر از چيزى كه غصب كرده منفعتى به دست آيد ، مثلًا از
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة ، چاپ آل البيت ، باب 1 از « كتاب الغصب » ، ح 2 ، ج 25 ، ص 386 .