احكام وديعه ( امانت )
امانتدارى از امورى است كه در شريعت مقدّس اسلام مورد تأكيد قرار گرفته است و خداوند متعال آن را از اسباب رستگارى و نشانههاى مؤمن مىداند و مىفرمايد :
« مؤمنان كسانى هستند كه امانتدار هستند و به عهد خويش وفا مىكنند . » « 1 » و در حديثى از امام صادق عليه السلام نقل شده است كه : « هيچ عذرى براى هيچ كس در ترك سه امر نيست ؛ اداى امانت به برّ و فاجر ، وفاى به عهد براى برّ و فاجر و نيكى به والدين ، برّ باشند يا فاجر . » « 2 » « مسألهء 2649 » وديعه عقدى است جايز كه به موجب آن ، شخص مال خود را به ديگرى مىسپارد تا آن را مجاناً نگهدارى كند . بنابر اين اگر انسان مال خود را به كسى بدهد و بگويد : « نزد تو امانت باشد » و او هم قبول كند يا بدون اين كه حرفى بزنند صاحب مال بفهماند كه مال را براى نگهدارى به او مىدهد و او هم به قصد نگهدارى كردن بگيرد ، بايد به احكام وديعه و امانتدارى كه بعد گفته مىشود عمل نمايند .
« مسألهء 2650 » امانتدار و امانتگذار ، بايد بالغ و عاقل باشند ، پس اگر انسان مالى را پيش بچّه يا ديوانه به امانت بگذارد يا ديوانه و بچّه ، مالى را پيش كسى امانت بگذارند ، صحيح نيست .
« مسألهء 2651 » اگر از بچّه يا ديوانه چيزى را به نحو امانت قبول كند ، بايد آن را به صاحب آن بدهد و اگر آن چيز مال خود بچّه يا ديوانه باشد ، بايد به ولىّ او برساند و
هامش
( 1 ) - مؤمنون ( 23 ) : 8 .
( 2 ) - وسائل الشيعة ، چاپ آل البيت ، باب 2 از « كتاب الوديعة » ، ح 1 ، ج 19 ، ص 71 .