را از طرف او بجا آورد ، ولى احتياط آن است كه به نيّت ما فىالذّمة بجا آورد و اگر بجا نياورد ، زن بر آن اجير حرام مىشود .
« مسألهء 2178 » اگر طواف نساء را صحيح بجا نياورد يا فراموش كند ، چنانچه در بين راه يا بعد از مراجعت به وطن يادش بيايد ، بايد در صورت امكان دوباره به مكّه برگردد و آن را انجام دهد و در صورتى كه نتواند برگردد يا برگشتن مشقّت فوقالعاده براى او داشته باشد ، بايد شخصى را براى انجام آن نايب بگيرد تا زن بر او حلال شود .
نيابت در حج
« مسألهء 2179 » كسى كه حجّ بر او واجب شده ، چنانچه آثار مرگ در او ظاهر شود ، بايد وصيّت كند كه به جاى او حجّ بجا آورند و اگر از دنيا برود ، مخارج حجّ به مقدار حجّ از ميقات ، از اصل مال او برداشته مىشود و اگر نايب گرفتن از ميقات ممكن نباشد ، همهء مخارج از اصل مال او برداشته مىشود ؛ ولى اگر وصيّت كرده باشد كه از يك سوم دارايى او بردارند ، از يك سوم آن برداشته مىشود .
« مسألهء 2180 » در « نايب » چند شرط معتبر است :
اوّل : بالغ باشد ، اگرچه نيابت بچهء مميز در صورتى كه اطمينان به صحّت اعمال او وجود داشته باشد ، كافى است . دوم : عاقل باشد . سوم : شيعهء دوازده امامى باشد .
چهارم : مورد وثوق و اطمينان باشد كه اعمال را انجام مىدهد . پنجم : آشنايى لازم به احكام و اعمال حجّ داشته باشد ، هر چند در حال انجام دادن اعمال با ارشاد و راهنمايى كسى آنها را به جا آورد . ششم : در آن سال ، حجّ واجب به عهدهء او نباشد . هفتم : از انجام حجّ يا بعضى از اعمال آن معذور و ناتوان نباشد و اگر اجير شود تا از طرف ديگرى حجّ بجا آورد و خودش نتواند برود و بخواهد ديگرى را از طرف خود به مكّه بفرستد ، بايد از كسى كه او را اجير كرده اجازه بگيرد .
« مسألهء 2181 » نيابت زن و مرد از يكديگر جايز است ؛ همچنين « صَرُوره » يعنى كسى كه تا به حال حجّ بجا نياورده ، مىتواند نايب شود .