صورتى كه نيّتش اين باشد كه زكات مالش را مىدهد ، به همهء آنها قسمت مىشود ؛ ولى اگر نيّتش اين باشد كه زكات يكى از دو مال را مىدهد و هيچ كدام از آنها را در قصد خود تعيين نكند ، آنچه پرداخته زكات محسوب نمىشود .
« مسألهء 2083 » اگر كسى را وكيل كند كه زكات مال او را بدهد ، بايد در وقت دادن مال به وكيل ، نيّت زكات كند .
« مسألهء 2084 » اگر بدون قصد قربت زكات را به فقير بدهد و پيش از آن كه آن مال از بين برود ، نيّت زكات كند ، زكات حساب مىشود .
مسائل متفرّقهء زكات
« مسألهء 2085 » پس از رسيدن وقت وجوب پرداخت زكات ، انسان بايد زكات را به فقير بدهد و يا آن را از مال خود جدا كند و بعد از جدا كردن زكات ، لازم نيست فوراً آن را به مستحق بدهد ؛ ولى اگر به كسى كه مىشود زكات داد ، دسترسى داشته باشد ، احتياط واجب آن است كه پرداختن زكات را تأخير نيندازد ، اما بعد از جدا كردن اگر منتظر فقير معيّنى باشد يا بخواهد به فقيرى بدهد كه از جهتى برترى دارد ، مىتواند زكات را به انتظار او - هرچند تا چند ماه - نگهدارد .
« مسألهء 2086 » كسى كه مىتواند زكات را به مستحق برساند ، اگرندهد و زكات از بين برود ، بايد عوض آن را بدهد ، مگر اين كه به خاطر غرض صحيحى پرداخت آن را به تأخير انداخته باشد .
« مسألهء 2087 » كسى كه مىتواند زكات را به مستحق برساند ، اگر زكات را ندهد و از بين برود ، چنانچه در دادن زكات ، به قدرى تأخير نكرده باشد كه عرفاً بگويند : « فوراً نداده است » ، مثلًا دو سه ساعت تأخير انداخته و در همان دو سه ساعت تلف شده باشد ، در صورتى كه مستحق حاضر نبوده ، چيزى بر او واجب نيست و اگر مستحق حاضر بوده ، بنابر احتياط واجب بايد عوض آن را بدهد ، مگر اين كه به خاطر غرض صحيحى پرداخت آن را به تأخير انداخته باشد .