باشد و يا عملى كه عمدى و سهوى آن نماز را باطل مىكند انجام داده باشد ، لازم نيست پس از قضاى سجده يا تشهّد ركعت آخر ، اجزاى ديگر نماز را بجا آورد ، بلكه به جا آوردن قضاى آنها كافى است و مراعات ترتيب بين قضاى آن و قضاى تشهّد يا سجده فراموش شده ركعتهاى قبل لازم نيست .
« مسألهء 1281 » اگر يك سجده و تشهّد را فراموش كند و نداند هر يك از كدام ركعت بوده است ، چنانچه احتمال دهد يكى يا هر دو از ركعت آخر باشد ، در صورتى كه موالات به هم نخورده باشد و عملى كه عمدى و سهوى آن نماز را باطل مىكند بجا نياورده باشد ، بنابر احتياط واجب بايد يك سجده و تشهّد و سلام را به قصد ما فى الذّمه بخواند و پس از آن يك سجده و تشهّد بجا آورد و مراعات ترتيب بين اين سجده و تشهّد لازم نيست و سپس دو سجده سهو براى تشهّد فراموش شده و احتياطاً دو سجده سهو براى سجده فراموش شده بجا آورد و چنانچه موالات به هم خورده باشد و يا عملى كه عمدى و سهوى آن نماز را باطل مىكند بجا آورده باشد ، سجده و تشهّد فراموش شده را قضا كرده و سجدههاى سهو را انجام دهد و مراعات ترتيب بين قضاى سجده و قضاى تشهّد لازم نيست .
مسائل مشترك بين سه صورت
« مسألهء 1282 » اگر نداند كه سجده را فراموش كرده يا تشهّد را و احتمال دهد كه از ركعت آخر باشد ، در صورت به هم نخوردن موالات و انجام ندادن عملى كه عمدى و سهوى آن نماز را باطل مىكند ، بنابر احتياط واجب بايد سجده و تشهّد و سلام را به قصد ما فى الذّمه بجا آورد و سپس دو سجده سهو انجام دهد و اگر بداند كه از ركعت آخر نيست ، قضاى يك سجده و تشهّد را بدون لزوم مراعات ترتيب بجا آورد و سپس دو سجده سهو انجام دهد .
« مسألهء 1283 » اگر بين سلام نماز و قضاى سجده يا تشهّد ، عملى انجام دهد كه براى آن سجده سهو واجب مىشود ، مثلًا سهواً حرف بزند ، بايد علاوه بر به جا آوردن