« مسألهء 1250 » اگر در نماز احتياط ركنى را زياد كند يا مثلًا به جاى يك ركعت دو ركعت بخواند ، نماز احتياط او باطل است و بنابر احتياط واجب بايد نماز احتياط را دوباره بخواند و سپس اصل نماز را دوباره بجا آورد .
« مسألهء 1251 » اگر هنگامى كه مشغول نماز احتياط است ، در يكى از اعمال آن شك كند ، چنانچه وارد جزء بعدى نشده باشد ، بايد آن را بجا آورد و اگر وارد جزء بعدى شده باشد ، نبايد به شك خود اعتنا كند ؛ مثلًا اگر شك كند كه حمد را خوانده يا نه ، چنانچه به ركوع نرفته باشد ، بايد بخواند و اگر به ركوع رفته باشد ، نبايد به شك خود اعتنا كند .
« مسألهء 1252 » اگر در شمارهء ركعتهاى نماز احتياط شك كند ، بنابر احتياط بايد بنا را بر بيشتر بگذارد و سپس اصل نماز را اعاده كند ، ولى چنانچه طرف بيشترِ شك ، نماز احتياط را باطل كند ، اعاده اصل نماز كافى است .
« مسألهء 1253 » اگر در نماز احتياط چيزى كه ركن نيست سهواً كم يا زياد شود ، چنانچه از مواردى باشد كه در اصل نماز موجب سجدهء سهو مىشود ، بنابر احتياط سجدهء سهو دارد .
« مسألهء 1254 » اگر بعد از سلام نماز احتياط شك كند كه يكى از اجزاء يا شرايط آن را بجا آورده يا نه ، به شك خود اعتنا نكند .
« مسألهء 1255 » اگر در نماز احتياط ، تشهّد يا يك سجده را فراموش كند ، بنابر احتياط واجب بايد بعد از سلام آن را قضا نمايد .
« مسألهء 1256 » اگر نماز احتياط و دو سجدهء سهو بر او واجب شود ، ابتدا بايد نماز احتياط و سپس دو سجدهء سهو را انجام دهد و چنانچه نماز احتياط و قضاى يك سجده يا قضاى تشهد بر او واجب شود ، بايد اوّل نماز احتياط را بجا آورد ، مگر اين كه سجدهء ركعت آخر و يا تشهد آخر نماز را فراموش كرده باشد كه در اين صورت بنابر احتياط واجب بايد سجده يا تشهد فراموش شده را به جا آورد و سپس اعمال نماز را كه بعد از آنها واقع مىشود انجام دهد و پس از آن نماز احتياط را بخواند .
« مسألهء 1257 » حكم گمان در ركعتهاى نماز حكم يقين است ، مثلًا اگر در نماز
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 233
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٢٣٣