مىكند ، مشغول نماز شود ، نماز دوم او صحيح است .
« مسألهء 1225 » اگر يكى از شكهاى صحيح براى انسان پيش آيد ، چنانچه پس از اندكى تأمّل نتواند در مورد هيچ يك از دو طرف شك تصميم بگيرد ، مىتواند فكر كردن را تا كمى بعد نيز ادامه دهد ، مثلًا اگر در سجده اول شك كند ، مىتواند تا بعد از سجده دوم فكر كردن را ادامه دهد .
« مسألهء 1226 » اگر گمان او ابتدا به يك طرف بيشتر باشد و بعد دو طرف در نظر او مساوى شوند ، بايد به دستور شك عمل نمايد و اگر اوّل دو طرف در نظر او مساوى باشند و به طرفى كه وظيفهء اوست بنا بگذارد و بعد گمان او به طرف ديگر تمايل پيدا كند ، بايد همان طرف را بگيرد و نماز را تمام كند .
« مسألهء 1227 » اگر بعد از نماز بداند كه در بين نماز حالت ترديدى داشته كه مثلًا دو ركعت خوانده يا سه ركعت و بنا را بر سه گذاشته ، ولى نداند كه گمان او به خواندن سه ركعت بوده يا هر دو طرف در نظر او مساوى بودهاند ، بايد نماز احتياط را بخواند .
« مسألهء 1228 » اگر هنگامى كه تشهّد مىخواند يا بعد از ايستادن ، شك كند كه دو سجده را بجا آورده يا نه و در همان هنگام بين ركعت دو و سه يا دو و چهار يا دو و سه و چهار شك كند ، به احتياط واجب بايد به دستور آن شك عمل كند و نمازش را نيز دوباره بخواند .
« مسألهء 1229 » اگر پيش از آن كه مشغول تشهّد شود شك كند كه دو سجده بجا آورده يا نه يا در ركعتهايى كه تشهّد ندارند ، پيش از ايستادن ، اين شك براى او پيش آيد و در همان هنگام شك بين ركعت دو و سه يا دو و چهار يا دو و سه و چهار براى او پيش آيد ، نمازش باطل است .
« مسألهء 1230 » اگر هنگامى كه ايستاده ، بين سه و چهار يا بين سه و چهار و پنج شك كند و به خاطر آورد كه دو سجده يا يك سجده از ركعت پيش را بجا نياورده ، نماز او باطل است .
« مسألهء 1231 » اگر شك او از بين برود و شك ديگرى برايش پيش آيد ، مثلًا اوّل
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 229
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٢٢٩