شكهايى كه نبايد به آنها اعتنا كرد
« مسألهء 1188 » شكهايى كه نبايد به آنها اعتنا كرد از اين قرارند :
اوّل : شك در چيزى كه محل بجا آوردن آن گذشته باشد ، مثل آن كه در حال خواندن سوره شك كند كه حمد را خوانده يا نه . دوم : شك بعد از سلام واجب نماز . سوم : شك بعد از گذشتن وقت نماز . چهارم : شك كثيرالشّك ؛ يعنى كسى كه زياد شك مىكند .
پنجم : شك امام در شمارهء ركعتهاى نماز در صورتى كه مأموم شمارهء آنها را بداند و همچنين شك مأموم در صورتى كه امام شمارهء ركعتهاى نماز را بداند و شك در افعال نماز نيز همين حكم را دارد . ششم : شك در نماز مستحبّى ؛ و توضيح آنها ، بدين قرار است :
1 - شك در چيزى كه محلّ آن گذشته است
« مسألهء 1189 » اگر بين نماز شك كند كه يكى از اعمال واجب آن را انجام داده يا نه ، مثلًا شك كند كه حمد خوانده يا نه ، چنانچه مشغول عملى كه بايد بعد از آن انجام دهد نشده باشد ، بايد آنچه را كه در انجام آن شك كرده بجا آورد و اگر مشغول عملى كه بايد بعد از آن انجام دهد ، شده باشد ، نبايد به شك خود اعتنا كند .
« مسألهء 1190 » اگر در بين خواندن آيهاى شك كند كه آيهء پيش از آن را خوانده يا نه ، نبايد به شك خود اعتنا كند ؛ ولى اگر وقتى كه آخر آيه را مىخواند شك كند كه اوّل آن را خوانده يا نه ، بنابر احتياط واجب بايد آن را دوباره بخواند .
« مسألهء 1191 » اگر بعد از ركوع يا سجود شك كند كه اعمال واجب آن ، مانند ذكر و آرام بودن بدن را انجام داده يا نه ، نبايد به شك خود اعتنا كند .
« مسألهء 1192 » اگر در حالى كه به سجده مىرود شك كند كه ركوع كرده يا نه ، در صورتى كه به سجده نرسيده باشد ، بايد برگردد و قيام و ركوع را بجا آورد و اگر در حالى كه به سجده مىرود شك كند كه بعد از ركوع ايستاده يا نه ، بايد برگردد و بايستد و بعد به سجده برود .
« مسألهء 1193 » اگر در حال برخاستن شك كند كه تشهّد يا سجده را بجا آورده يا نه ،