« مسألهء 604 » لازم نيست كسى را كه در حال حيض يا در حال جنابت مرده ، غسل حيض يا غسل جنابت بدهند ، بلكه همان غسل ميّت براى او كافى است .
« مسألهء 605 » بنا بر احتياط جايز نيست كه براى غسل دادن ميّت مزد بگيرند ، ولى مزد گرفتن براى كارهاى مقدماتى غسل ( مثل شستشو و تطهير ) حرام نيست .
« مسألهء 606 » اگر آب پيدا نشود يا استعمال آن مانعى داشته باشد ، بايد به عوض هر غسل ، يك بار ميّت را تيمّم دهند .
« مسألهء 607 » كسى كه ميّت را تيمّم مىدهد ، بايد با دستان خود او را تيمم دهد و احتياط واجب آن است كه در صورت امكان دست ميت را نيز بر زمين بزند و به صورت و پشت دستهاى او بكشد .
« مسألهء 608 » شهيدى كه در ميدان جنگ و در معركه ، پيش از آن كه به سراغ او بيايند به شهادت رسيده و جان داده است ، غسل و كفن ندارد و بايد او را با لباسهاى خود بدون غسل دفن كنند ، چه جنگ در زمان امام عليه السلام و به اذن و اجازهء امام عليه السلام باشد و چه براى دفاع از اسلام و كشور اسلامى به شهادت رسيده باشد .
احكام حُنوط
« مسألهء 609 » واجب است بعد از غسل ، مواضع سجده ميّت را حنوط كنند ، يعنى به پيشانى و كف دستها و سر زانوها و سر دو انگشت بزرگ پاهاى او كافور بمالند و مستحب است بر سر بينى ميّت نيز كافور بمالند و بايد كافور ساييده و تازه باشد و اگر به واسطهء كهنه بودن ، عطر آن از بين رفته باشد ، كفايت نمىكند .
« مسألهء 610 » در حنوط ميّت ، بنا بر احتياط واجب بايد ابتدا كافور را به پيشانى ميّت بمالند ، ولى مراعات ترتيب در بقيه اعضاى سجده لازم نيست .
« مسألهء 611 » بهتر آن است كه ميّت را پيش از كفن كردن حنوط نمايند ، اگرچه در بين كفن كردن و بعد از آن نيز حنوط كردن مانعى ندارد .
« مسألهء 612 » اگر كسى كه براى حجّ احرام بسته است ، پيش از تمام كردن سعىِ بين