بودجهاى كه در اختيار دارد ، بىدريغ به لشكريان اسلام ببخشد و طبيعى است كه رزمنده وقتى از جهت تأمين معاش و احتياجات خود و خانوادهاش نگران نباشد ، با تمركز فكر و قوّت قلب قدم به ميدان مىگذارد و يك دل و يك جهت با ديگران و تنها در انديشهء هدف والاى الهىاش به جهاد و پيكار با دشمنان مىپردازد .
على عليه السلام مطالب فوق را در جملات ذيل خلاصه كرده است :
وَلْيَكُنْ آثَرُ رُءُوسِ جُنْدِكَ عِنْدَكَ مَنْ وَاسَاهُمْ فِي مَعُونَتِهِ وَ أَفْضَلَ عَلَيْهِمْ مِنْ جِدَتِهِ بِمَا يَسَعُهُمْ وَ يَسَعُ مَنْ وَرَاءَهُمْ مِنْ خُلُوفِ أَهْلِيهِمْ حَتَّى يَكُونَ هَمُّهُمْ هَمّاً وَاحِداً فِي جِهَادِ الْعَدُوِّ فَإِنَّ عَطْفَكَ عَلَيْهِمْ يَعْطِفُ قُلُوبَهُمْ عَلَيْكَ .
بايد برگزيدهترين سران سپاهت نزد تو كسى باشد كه به لشكريان در حدّ مواسات كمك كند و از امكانات خود بيشتر به آنان احسان نمايد به گونهاى كه ايشان و خانوادههايشان اداره شوند تا همهء آنها تنها هدفشان جنگ با دشمن باشد ؛ زيرا محبّت تو نسبت به آنان قلبهايشان را به تو متوجه و مهربان مىسازد .
استقرار عدالت ، دوستى با مردم
هدف انبيا [ بالاخصّ رسالت رسول خدا صلى الله عليه و آله ] استقرار عدالت و برقرار قسط در جامعهء بشرى بوده است .
على عليه السلام نيز استمرار دولت و پايدارى يك نظام را در اجراى عدالت و استقرار قسط مىشناسد ؛ و مالك را تشويق مىكند ضمن برقرارى عدالت با مردم نيز دوستانه عمل نمايد و دوستىاش را اظهار نمايد . بنابراين اگر