اوّل ، يارى با قلب
براى اين كه انسان بتواند به وسيلهء قلب خود ، خداوند متعال را يارى كند ، پيش از هر كارى مىبايست به خودسازى و تزكيهء نفس بپردازد و در جهت درونسازى تلاش كند ؛ زيرا يارى كردن خداوند به وسيلهء قلب ، اساساً چيزى جز صفا و صيقل جان و درون ، و تعالى بخشيدن به خويشتن خويش ، و رسيدن به مرحلهء اصالتهاى انسانى - كه همانا بازگشت به فطرت و تسليم خاضعانه و خاشعانه در برابر خالق جهان هستى است - نمىتواند باشد .
از اين رو نخستين گام در جهت خودسازى و تربيت درون ، آماده ساختن قلب و روح براى اعتقاد راسخ و ايمان محكم و استوار به احكام و قوانين الهى است . به ديگر سخن ، انسانى كه مىخواهد با قلب خود به يارى اللَّه بشتابد و در مسير نصرت حق قدم بردارد ، بايد تلاش كند تا زمينهء اعتقاد كامل و ايمان خالصانه را در قلب و درون خويش فراهم سازد و آن گاه اين مسير را با چنان شور و ايمان و اخلاصى طىّ كند كه هر روز ، اعتقادش كامل و كاملتر گردد ، تا جايى كه هيچ روزى را به شام نرساند ، مگر آن كه نسبت به روز پيش در اين راه گامى ديگر برداشته و دامنهء اعتقاد و ايمان خود را گستردهتر و پرتوانتر ساخته باشد . بدين گونه انسان به نقطهاى مىرسد كه قدرت برداشتن قدمهاى ديگر را در مسير اين تعالى به دست مىآورد و مرحله به مرحله گامهاى تازهتر و مؤثرترى بر مىدارد .
دوّم ، يارى با دست
در كلام پرارج على عليه السلام هنگامى كه سخن از يارى رساندن به خداوند
آيين كشور دارى از ديدگاه امام على (ع) (فارسى) — صفحة 30
مساهمون: الشيخ فاضل اللنكراني
ص٣٠