آن را در دسترس مردم قرار ندهند تا بعداً پس از گران شدن جنس و نايابى كامل ، آن متاع را در بازار سياه به فروش رسانند . اين عمل را احتكار مىگويند كه در بينش اسلامى حرام بوده و محتكر قابل تعقيب و مجازات است .
گاهى هم عدهاى از ثروتمندان دور هم جمع مىشوند و با زدوبند ، تلاش مىكنند تا جنسى را در انحصار كامل خود قرار دهند ، به طورى كه خريد آن براى مردم آزاد نباشد و اگر كسى خواست جنس مورد نظر را تهيه نمايد ، بايستى از كانال آن خريدارى كند . اين عمل انحصارطلبى است و با بينش اسلامى سازگار نمىباشد .
على عليه السلام قباحت و زشتى هر دو عمل را در جملهء « وَاحْتِكاراً لِلْمَنافِعِ » و « تَحَكُّماً فِى الْبِياعاتِ » بيان مىفرمايد و بر همين اساس ، به مالك فرمان مىدهد براى اجناس ، نرخگذارى كند و تجار را در آزادى مطلق قرار ندهد و با اين روش و با مجازات محتكران و انحصارطلبان ، از سوءاستفادههاى آنان جلوگيرى نمايد .
جايگاه كارگران و مستضعفان در جامعهء اسلامى
به طور مسلّم در هر جامعهاى افرادى پيدا مىشوند كه به علل گوناگون نمىتوانند كارى انجام دهند ، و يا به كارى مشغولاند ؛ ولى اين كار ، كفاف زندگى آنها را نمىكند ، از اين رو درماندهاند و مستأصل . اين گروه از افراد جامعه ، اگر به وضعشان رسيدگى نشود ، جوانانشان به فساد و آلودگى كشانده مىشوند و ناتوانانشان از گرسنگى خواهند مرد .
ادامهء اين وضع براى جامعه [ بالاخص جامعهء اسلامى ] خطرآفرين و