ناگهانى خود به حاجيان اعلام كرد كه پيش از اتمامِ حجّ ، ناگزير از بيرون شدن است ، چرا كه در سرزمين مكّه و حرم ، با اين كه نبايد خونى در آنجا ريخته شود ، امام عليه السلام از دست مأموران حكومت اموى در امان نبود ، « 1 » و مىخواست با اين اقدامِ به ظاهر نابهنگامِ خود ، پرده از چهرهء كريه حكومت اموى بردارد . اگر چه روشن نيست كه امام عليه السلام از همان آغاز براى حجّ ، مُحرم شده باشد ؛ بلكه از بررسى روايات و همين طور ، از تاريخ طبرى ، برمىآيد كه او از پيش براى انجام مناسك عمره مُحرم شده بود . و در حقيقت از همان آغاز قصدِ آن داشت ، كه مناسك عمره را به جاى آورد و از مكّه به سوى عراق بيرون برود .
فرضى ديگر
اگر بپذيريم كه امام عليه السلام بخش پايانى خطابهاش : « مَنْ كَانَ بَاذِلًا فِينَا مُهْجَتَهُ » را در كربلا و در لحظههاى محاصرهء دشمن ايراد كرده است ؛ يعنى ادّعاى نويسندهء
هامش
( 1 ) . در اسلام حرم خداى حرمتى دارد . آنجا در حقيقت بستى است براى هر موجودى زنده و دژى است براى حفظ حيات در زمين . بايد حيات زندگان در آنجا محفوظ بماند . كسى حق ندارد در حرم ، موجود زندهاى را نابود كند صيد حرم ، حرام است . كندن درختان حرم جايز نيست . نبايد خونى ريخته شود ، انسانى كشته گردد . نبايد آزادى كسى در آن جا سلب شود . و كسى حق ندارد همراه خود سلاح بردارد . و امّا مزدوران يزيد دستور يافتند تحت رهبرى والى مكّه ، در ايّام حجّ ، پسر پيامبر را در حالى كه جامه احرام بر تن دارد و سلاحى در دستش نيست ، دستگير ساخته و يا ترور كنند . حكومت خام و بى تدبير يزيد ديگر نتوانست زنده بودن حسين عليه السلام را در حرم خداى تحمل كند و تصميم به هتك خانه خداى و بى حرمتى گرفت و به گمان خود خواست كار را يكسره و خود را از سوى حسين عليه السلام آسوده خاطر گرداند . امام حسين عليه السلام مىتوانست در مكه بماند و از خود دفاع كند و پيروز شود ؛ چون قدرت امام حسين عليه السلام در خانه خدا از قدرت يزيد بيشتر بود ، ولى از دفاع كناره جست . چرا كه دفاع امنيت خانه خدا را برهم مىزد . آنجا خانهء امن و آرامش بود . آنجا خانهء صلح بود . آنجا خانهء حفظ حيات زندگان بود . نابودكردن حيات موجودى زنده ، حرمت خانهء خدا را مىبرد . و حسين عليه السلام برترين كسى بود كه حرمت آن جا را نگاه مىداشت .