شايسته است ؟ آيا درست است كه با تعبيرهاى حزنآور ، منزلت والاى امام عليه السلام ناديده انگاشته شود ؟ شما كه بر اين باوريد ، اين كتاب نه تنها مقام امام را پائين نياورده بلكه به تصديق عالمانِ صاحبنظر ، مقام امام عليه السلام را بسى برتر از آن چه مردم عامى تصوّر مىكنند ، بالا برده است .
آيا فرض ناآگاهى براى امام عليه السلام - در شرائطى كه حتّا فرزدق و نظير او ، از فرجام اين حركت آگاه است - از منزلت او نمىكاهد ؟ آيا تحيّر و ترديد ، عالمان اهل نظر را به تأييد و تصديق واداشته است ؟ آيا به نظر شما تنها مردم عامى هستند كه امام را عالم و آگاه مىدانند ؟
مىگويد :
اكنون حسين بن على عليه السلام زير نظر نيروهاى مسلّح دشمن در اين بيابان فرود آمده و دستگاه حكومت ، آن حضرت را تحت فشار قرار داده و آيندهء كار ، خطرناكتر به نظر مىرسد . . . در اين وضع مرگبار و تأسف آور امام حسين عليه السلام از قضيّهاى كه قريب بيست و چهار سال پيش « 1 » در همين زمين واقع شده و سخنانى كه اميرالمؤمنين عليه السلام فرموده ، ياد مىكند و آن را براى يارانش توضيح مىدهد . در آن هنگام اميرالمومنين عليه السلام در حضور فرزندش حسين بن على عليه السلام كه در آن وقت در حدود سى و سه سال داشت فرمود : « در اين سرزمين عزيزانى از خاندان پيغمبر صلى الله عليه و آله كشته مىشوند » . و امروز هم عزيزانى از خاندان پيغمبر صلى الله عليه و آله در اين سرزمين گرفتار شده و آيندهء سختى در پيش دارند . آيا آن عدّه از
هامش
( 1 ) . جنگ صفّين اواخر سال 36 هجرى شروع شده و ورود امام حسين عليه السلام به كربلا ، اوّل سال شصت و يك هجرى بوده است . پس فاصله بين اين دو حادثه حدود 24 سال خواهد بود ، ( همان ، ص 302 ) .