براى همين ، آنجا كه داشتنِ فضيلتى الهى ، موجب انحراف گروهى از دوستداران نادان گردد و امام را جاهلانه ، تا مرز « الوهيّت » بالا برند ، و او را در وصف الوهيّت با خداوند شريك بدانند ، تكليف امام است ، كه به سختى از انحرافِ خطرخيز و تباهىآور ، پيشگيرى كند ، و خود را در رديف ديگران قرار دهد .
آرى ، اهل بيت عليهم السلام ، با اين كه در پرتو عنايت الهى و فيض سرشارِ ربّانى و تعليم و تربيت پيامبر صلى الله عليه و آله ، از اين موهبتِ و الا ، در گسترهء بسيار وسيعى ، برخوردار بودند ، گاهى خود را از آن بيگانه وانمود مىكردند ، تا اين كه نادانان گمان نكنند امام على بن ابى طالب - نعوذ باللَّه - خداست ، يا در وصف خدايى با او شريك است ، يا دستِ كم ، از پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله بالاتر است . و همينطور ، ديگر امامان عليهم السلام را فرشتگانى نپندارند كه از آسمان فرود آمدهاند ، هم چنان كه مسيحيان ، عيساى مسيح را ، كه از بندگانِ خالص خدا بود و خود بدان مىباليد و مباهى بود ، « خدا » يا « فرزند خدا » دانستند .
انگيزه ديگر اين كه ، به زمانهء امام صادق عليه السلام بنگريم ، زمانهاى كه آن بزرگوار ، در آن ، مىزيست ، با اين كه موقعيتى مناسب براى نشر تعاليم و آموزههاى وحى فراهم شده بود ، و امام عليه السلام به خوبى از آن موقعيت ، بهره برد و بيشترين و بزرگترين خدمتِ انسانى و الهى را به دانش و تمدن بشرى كرد ، و امّا زمانهاى بسيار سخت و نفسگير بود . بروز و ظهور فضايل آل محمّد در شخصيت بىبديل امام صادق عليه السلام ، مىتوانست حسدوَرْزان و كينهتوزانى تيرهدل ، چون منصور دوانيقىِ مستبدِّ سفّاك را ، برآشوبد و امام را از انجام اين تكليف بزرگ و حياتى بازدارد ، و مردمان را در آن شرايط بسيار حسّاس و ارجمند ، از دانش فراوان آل محمّد صلى الله عليه و آله كه از قلب پاك و نورانى امام صادق عليه السلام بر زبانش جارى بود ، براى هميشه محروم كند . و آن معلّم بزرگ الهى و آموزگارِ هميشهء وحىِ محمّدى را ،
حماة الوحي (پاسداران وحى) (فارسى) — صفحة 192
مساهمون: الشيخ فاضل اللنكراني
ص١٩٢