در باب ثبوت حقيقت شرعيّه ، در كتب اصولى قديم ، بحث‌هاى مفصّل و دامنه دارى ذكر شده و اقوال مختلفى مطرح گرديده است . اين بحث ، مبتنى بر اثبات دو ركن است كه اگر اين دو ركن ثابت نشود ، حقيقت شرعيّه ، به‌خودىخود منتفى خواهد شد : ركن اوّل : معانى شرعيّه‌اى كه براى الفاظ عبادات « 1 » ثابت است ، مستحدثه مىباشند و در شرع ما به‌وجود آمده‌اند و قبل از شرع ما ، هيچ سابقه و ريشه‌اى براى اين‌ها وجود نداشته است . ركن دوّم : ملتزم شويم به اينكه حضرت پيامبر صلى الله عليه و آله اين الفاظ را براى اين معانى وضع كرده است و در حقيقت ، در اسلام يك نَقلى صورت گرفته است . لفظ صلاة كه در