قبيح است . جواب مىدهيم : ما قبحى در استعمال غلط نمىبينيم و غلط بودن ، به معناى قبيح بودن نيست . و اگر بفرمايد : حُسن در مقابل عدم حسن است . مىگوييم : اين حُسن را براى ما معنا كنيد . اگر در استعمالات مجازى ، يك حُسنى وجود دارد ، در استعمالات حقيقى كدام حُسن وجود دارد ؟ بنابراين ، استدلال مرحوم آخوند ، استدلال درستى نيست و خواه مرادشان از صحّت استعمال ، خصوص صحّت استعمال مجازى و خواه كلّ صحّت استعمال باشد داراى اشكال است . آنچه در اينجا عنوان كرديم مبتنى بر اين است كه ابتدا « ماهيت معناى مجازى » را مورد بحث قرار دهيم شايد اگر اين اساس درست شود و ماهيت استعمال مجازى ، معلوم گردد نوبت به اين بحثها نرسد .
اصول فقه شيعه (فارسى) — صفحة 412
مساهمون: الشيخ فاضل اللنكراني
ص٤١٢