بنابراين مسألهء تعلّق در تمام حروف وجود دارد ولى در يك دسته به عنوان حكايت و در دستهء ديگر به عنوان ايجاد است . بههمينجهت در مثل واو قسم نمىتوان گفت : « واو براى مفهوم ايجاد قسم وضع شده است ، زيرا ايجاد قسم يك مفهوم اسمى است كه قابل تصوّر مىباشد » ، بلكه واو براى مصاديق ايجاد قسم وضع شده است . گويا واضع ابتدا ايجاد القسم را تصوّر كرده و سپس واو را براى مصاديق آن قرار داده است و خود ايجاد القسم ، قسم نيست بلكه عنوانى است براى « ايجاد القسم » هاى واقعى كه در خارج تحقق پيدا مىكنند .
اصول فقه شيعه (فارسى) — صفحة 349
مساهمون: الشيخ فاضل اللنكراني
ص٣٤٩