هر صورت ، لفظ را يا بر همان معناى متصوَّر وضع مىكند و يا بر غير آن - از نظر كليت و جزئيت - وضع مىكند . در نتيجه چهار قسم حاصل مىشود : 1 - اگر معناى متصوَّر ، كلّى باشد و لفظ براى همان كلّى وضع شود ، اين را « وضع عام و موضوع له عام » مىگويند . 2 - اگر معناى متصوَّر ، جزئى باشد و لفظ براى همان جزئى وضع شود ، اين را « وضع خاص و موضوع له خاص » مىگويند . اين دو قسم روشن است و ترديدى در آنها نيست . « 1 » 3 - اگر معناى متصوَّر ، كلّى باشد و لفظ براى افراد و مصاديق آن كلّى وضع شود ، اين را « وضع عام و موضوع له خاص » مىگويند . 4 - اگر معناى متصوَّر ، جزئى باشد و لفظ براى كلّى آن وضع شود ، اين را « وضع خاص و موضوع له عام » مىگويند . همان گونه كه ملاحظه شد ، در وضعْ لفظ و معنا هر دو اصالت دارند ولى تقسيم فوق در رابطه با معناست و لفظ فقط به اعتبار « موضوع » مطرح است . به‌عبارت ديگر : در ارتباط با وضع سه عنوان مطرح است : لفظ ( / موضوع ) ، معنا ( / موضوع له ) ، وضع ( / متصوَّر ) .