آنكه بيمار است ، زيانبار باشد .
رابعا : غذا براى جان انسان و يا جامعه نبايد مَفسده داشته باشد . توضيح ، اين كه : ممكن است غذايى حلال باشد و براى جسم هم زيانبار نباشد ، ليكن چگونگىِ مصرف آن ، براى جان و يا جامعه مفسده داشته باشد ( مانند : غذا خوردن در ظروف طلا و نقره ، يا غذا خوردن از سفرهاى كه مشروبات الكلى در آن قرار دارد ) . خوردن اينگونه غذاها نيز در اسلام ، ممنوع شناخته شده است .
دو . دو وعده غذا خوردن در شبانهروز
در روايات اسلامى ، براى تداوم سلامت و شادابى انسان ، خوردن دو وعده غذا در صبح و شام ، توصيه شده است . اهل بهشت نيز كه در دار السلام ، جاويد هستند ، در همين دو وعده ، غذا مىخورند :
« وَ لَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيها بُكْرَةً وَ عَشِيًّا ؛
« 1 » و در بهشت ، هر صبح و شام ، روزى آنان آماده است » .
سه . توصيه به كمخورى
پيشوايان دين ، ضمن تأكيد بر كمخورى ، منافع فراوانى براى آن ذكر كردهاند ؛ مانند : تداوم سلامت بدن ، صفاى انديشه ، نورانيّت دل ، رهايى از دام شيطان ، بهرهگيرى از ملكوت هستى ، نزديكى به خداوند متعال و استفاده بهتر از عبادت پروردگار .
چهار . خطر پُرخورى
بر عكس ، پُرخورى ، از منظر احاديث ، به شدّت نكوهيده است . پُرخورى ، از سلامت مىكاهد ، و شهوت را مىافزايد ، بدن را بدبو مىكند و زمينه را براى انواع بيمارىهاى جسمى و روحى ، فراهم مىسازد . پُرخورى ، جوهر نفْس را تباه
هامش
( 1 ) مريم : آيه 62 .