تجافى در الفاظ موجودات نيست لفظ مخلوق هر مرتبه لباس همان مخلوق است ، مخلوقى كه از عالم خلق است لفظ او هم با اوست و لباس قامت اوست . معنى نفخت در اين نشأه عنصريه دميدن با دهن و ديگر آلات مادى است و به اين معنى در عالم إله صحيح نيست و به معناى شريفتر و عالىتر است ، لفظ نفخت هم در آن نشأه به وفق آن نشاءه است و از طور اين نشأه به طور آن نشأه تبديل مىگردد يبدل الله سيئاتهم حسنات .
خداوند سبحان فرمود :
الْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلى أَفْواهِهِمْ وَ تُكَلِّمُنا أَيْدِيهِمْ
( يس 66 ) .
و فرمود :
وَ لَمَّا جاءَ مُوسى لِمِيقاتِنا وَ كَلَّمَهُ رَبُّهُ
( اعراف 144 ) و فرمود :
وَ لا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ
( بقره 175 ) . و نظائر آنها .
نكته 336
سر القدر احكامى است كه بر اعيان ثابته مترتب است ، و فوق اين سر اين است كه ممكنات بر اصل خودشان كه عدم است مىباشند و وجود حق است كه در شئون وجوديه خود متشأن است كل يوم هو فى الشأن فهو الحى العليم القادر المريد المدرك الملتذ ووو ، راجع فى ذلك الى الفصل اليعقوبى من فصوص الحكم و شرح العلامة القيصرى عليه .
و در فص عزيرى حكم حقيقت علم سر القدر به متعدى و غير متعدى تقسيم شده است قيصرى در شرح آن گويد : و المراد بالحكم المتعدى الاحكام و التاثيرات التى تقع من الاعيان فى مظاهرها و يتعدى منها الى غيرها بالفعل و الانفعال ، و غير المتعدى ما يقع فى مظاهرها فقط كالكمالات النفسانية من العلم و الحكمة و غيرها .
از اين اشارت لطيف دانسته مىشود كه علم هر كس لازم ذاتش بلكه عين ذاتش است و هيچكس معلم بمعنى علم دهنده نيست مگر مخرج نفس از نقص بكمال كه حقيقت آنسويى است و اين معلمين اعنى افراد بشر همه معداتند فتبصر . ( ص 303 )