در عينحال زندگى دنيوى مقدمه و وسيله است و حيات معنوى و روحانى اصيل و غايت .
برنامه از جانب خداست ولى سعادت و شقاوت انسان بدست خودش مىباشد . اوست كه با آزادى و اختيار راه سعادت يا راه شقاوت را انتخاب مىكند و در آن صراط سير مىكند و هرچه را در اين جهان انجام دهد در جهان آخرت نتيجهاش را خواهد ديد .
انسان و جهان غايتدار و هدفدار است و به سوئى مىرود و لغو و عبث آفريده نشده است . هدف از آفرينش انسان تكامل معنوى و سير و رجوع الى الله مىباشد .
سعادت انسان
اكنون كه انسان در بينش اسلامى شناخته شد وقت آن رسيده كه به سئوالى كه در علم اخلاق مطرح بوده پاسخ دهيم .
سئوال اين بود كه سعادت و فلاح و رستگارى انسان در چيست و چه نوع زندگانى مىتواند انسان را سعادتمند سازد ؟ قرآن به