حضورى بين معلول و علت و مشهود موجود امكانى غنى بالذات را مىتوان برهان بر اين مدعا قرار داد .
در فصل چهارم طريق وصول به اين سعادت را مطرح بحث فرموده و ابتداء برهانى كه از موهبتهاى خداوند متعال و مختص به اين رساله است ، اقامه مىنمايد و نتيجه مىگيرد كه آخرين كمال حقيقى انسان ، فناء فى الله تعالى است .
بعد از بياناتى ، سير و سلوك به سوى كمال مطلق را به سير آفاقى و انفسى منحصر مىفرمايد ، ولى سير آفاقى را منتج معرفت حقيقيه نمىداند و يگانه سيرى كه ثمرهء آن معرفت حقيقيه است همانا سير انفسى است .
بعد از اقامهء برهان عقلى بر اين مدعا ، از اخبار آل البيت عليهم السلام شواهدى بيان مىنمايد . آنگاه به كيفيت سير نفسانى شرعا و نحوهء ورود و سياحى در اين اقيانوس ژرف اشارهاى فرموده و وارد فصل پنجم مىشود و چنان كه خود تصريح نموده فصل پنجم توضيح و تفسيرى است براى مطالب فصل دوم .
تاليف اين رساله را در شب دوشنبه شانزدهم ماه صفر سال 1362 هجرى قمرى در قريه شادآباد تبريز به پايان رسانده است .
يادنامه مفسر كبير استاد علامه طباطبائى (فارسى) — صفحة 203
مساهمون: جمعى از نويسندگان
ص٢٠٣