علامه طباطبائى تنها يك دانشمند نبود بلكه يك عالم ربانى و مهذب و يك انسان كامل ، باتقوا و بافضيلت بود . به نفس خويش همواره توجه داشت و در تهذيب و تكميل آن سعى و تلاش مىكرد و در اين راه مدارجى را پيموده بود .
از آغاز جوانى به اين فكر افتاد و همواره در صدد تهذيب و تكميل خويشتن بود و خداوند بزرگ همچنين توفيقى را عنايت كرد و اسباب و وسائل كار را برايش فراهم ساخت .
مرحوم استاد مىفرمودند :
هنگامى كه از تبريز به قصد ادامهء تحصيل علوم اسلامى به سوى نجف اشرف حركت كردم از وضع نجف بىاطلاع بودم ، نمىدانستم كجا بروم و چه بكنم . در بين راه همواره به فكر بودم كه چه درسى بخوانم ، پيش چه استادى تلمذ نمايم و چه راه و روشى را انتخاب كنم كه مرضى خدا باشد .
وقتى به نجف اشرف رسيدم ، لدى الورود رو كردم به قبه و بارگاه امير المومنين عليه السلام و عرض كردم :
يا على من براى ادامهء تحصيل به محضر شما شرفياب شدهام ولى نميدانم چه روشى را پيش گيرم و چه برنامهاى را انتخاب كنم ، از شما مىخواهم كه در آنچه صلاح است مرا راهنمايى كنيد .
منزلى اجاره كردم و در آن ساكن شدم . در همان
يادنامه مفسر كبير استاد علامه طباطبائى (فارسى) — صفحة 120
مساهمون: جمعى از نويسندگان
ص١٢٠