قرآن را مأدبة اللّه شناختهايم به هر دو معناى مأدبة : يكى اينكه سفرهء پرنعمت و بركت الهى است ، و ديگر اينكه ادبآموز و ادبكننده است . اكنون ، به عنوان مزيد بصيرت ، از ادب انبياء و اوليا با خداى سبحان اشارتى مىنماييم كه :
سرمايهء راهرو حضور و ادبست * آنگاه يكى همت و ديگر طلبست
ناچار بود رهرو از اين چار اصول * ورنه به مراد دل رسيدن عجبست
از وظايف اوليهء جويندگان معارف و پويندگان راه رستگارى آشنايى و انس با كتب اخلاقى اصيل اسلامى است ، كه در عداد طبقهء اولاى آنها ارشاد القلوب ، تصنيف حسن بن ابى الحسين محمّد ديلمى است ، چنان كه در اول باب دوازدهم آن خود را اين چنين نام برده است . اين كتاب شريف در السنهء اهل فضل به ارشاد القلوب ديلمى شهرت دارد . آن جناب در مائه هشتم مىزيست ، و از مفاخر اماميه است ، و ارشاد القلوب نيز از احسن كتب اماميه است ، و جزء اوّل ارشاد القلوب پنجاه و چهار باب در حكمت عملى است ، و آنچه شهرت دارد همين قسم آن است .
باب چهل و نهم آن كتاب در ادب مع اللّه است ، و در اين موضوع مهّم بحثى شايسته نموده است و معارفى بايسته آورده است .
البته مهمترين كتابى كه ادب انبياء را مع اللّه - تعالى - بيان مىفرمايد خود قرآن مجيد است . جناب استاد علّامه ، آية اللّه طباطبائى قدّس سرّه در جلد ششم تفسير