در اين بحث مناسب مىنمايد كه نكتهاى را از هزار و يك نكته تقديم بداريم و آن اينكه .
نكته : چند سالى ، كه برايم ايام اللّه و ليالى قدر بود ، روز و شب از محضر انور استاد ارفع ، مرحوم آية اللّه حاج ميرزا سيد ابو الحسن رفيعى قزوينى - روحى فداه - در تهران به تحصيل انوار معارف عقلى و نقلى موفّق و مرزوق بودم .
گاهگاهى بعضى از افادات فايض از قلم رصين و وزين بنان علمى خويش را به نگارنده ارائه مىداد كه با كسب اجازه از آن جناب به استنساخ برخى از آنها توفيق يافتم ، كه اين نكته از آن جمله است .
در تاريخ نهم بهمن ماه هزار و سيصد و سى و نه هجرى شمسى ، اين صحيفهء مباركه را مرحمت فرمودهاند كه آن را ، بعد از استنساخ ، در فرداى همان روز به حضرتش تقديم داشتم و عرض كردم : مولاى من ، قرآن مجيد بايد يك دوره بديون اسلوب متين و رفيع از قلم عرشى و نورى مثل حضرتعالى تفسير شود ، حيف است كه چنين موهبت الهى در قزوين كفران شود . از كثرت تلهّف و تألم بال از نامساعدى احوال و ريب المنون ، به اين كمترين مىفرمود : تو را به سر
انسان و قرآن (فارسى) — صفحة 183
مساهمون: حسن حسن زاده آملى
ص١٨٣