( 1 ) وَ الضُّحى ( 2 ) وَ اللَّيْلِ إِذا سَجى ( 3 ) ما وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَ ما قَلى ( 4 ) وَ لَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُولى ( 5 ) وَ لَسَوْفَ يُعْطيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى
قسم به روز ( هنگامى كه آفتاب بر آيد ) .
و به شب هنگامى كه آرام گيرد .
كه خداوند تو را وانگذاشته و مورد خشم قرار نداده !
و مسلماً آخرت براى تو از دنيا بهتر است .
و به زودى پروردگارت آن قدر به تو عطا خواهد كرد كه خشنود شوى !
شأن نزول :
خدا تو را به خود وانگذاشته
دربارهء شأن نزول اين سوره ، روايات زيادى نقل شده كه از همه روشنتر روايت زير است :
« ابن عباس » مىگويد : پانزده روز گذشت ، و وحى بر پيامبر صلى الله عليه و آله نازل نشد ، مشركان گفتند : پروردگار محمّد ، او را رها كرده ، و دشمن داشته ، اگر راست مىگويد كه مأموريت او از سوى خدا است ، بايد وحى به طور مرتب بر او نازل شود ، در اينجا سورهء فوق نازل گشت ( و به سخنان آنها پاسخ گفت ) .
قابل توجه اين كه : طبق حديثى ، وقتى اين سوره نازل شد ، پيامبر صلى الله عليه و آله به « جبرئيل » فرمود : دير كردى ، سخت به تو مشتاق بودم .
« جبرئيل » گفت :
وَ أَنَا كُنْتُ أَشَدُّ الَيْكَ شَوْقاً :
« من به تو مشتاقتر بودم ، ولى من بندهاى مأمورم ، و جز به فرمان پروردگار ، نازل نمىشوم » !
در حديث ديگرى آمده است : جماعتى از يهود خدمت رسول اللَّه صلى الله عليه و آله رسيدند ، و از داستان « ذى القرنين » و « اصحاب كهف » و آفرينش « روح » سؤال كردند ،