شب ، موقعى كه براى نماز مغرب و عشا مىرفتند ، بعضى از جوانان هرزه و اوباش ، بر سر راه آنها مىنشستند و با مزاح و سخنان ناروا آنها را آزار مىدادند ، و مزاحم آنان مىشدند ، آيهء فوق نازل شد و به آنها دستور داد ، حجاب خود را به طور كامل رعايت كنند تا به خوبى شناخته شوند ، و كسى بهانهء مزاحمت پيدا نكند . « 1 »
در همان كتاب ، در شأن نزول آيهء دوم ، چنين مىخوانيم : گروهى از منافقين در « مدينه » بودند و انواع شايعات را پيرامون پيامبر صلى الله عليه و آله به هنگامى كه به بعضى از غزوات مىرفت ، در ميان مردم منتشر مىساختند .
گاه ، مىگفتند : پيامبر كشته شده .
و گاه ، مىگفتند : اسير شده ، مسلمانانى كه توانائى جنگ را نداشتند و در « مدينه » مانده بودند ، سخت ناراحت مىشدند ، شكايت نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آوردند ، اين آيه نازل شد ، و سخت اين شايعه پراكنان را تهديد كرد . « 2 »
* * *
هامش
( 1 ) « نور الثقلين » ، ج 4 ، ص 307 ؛ « بحار الانوار » ، ج 22 ، ص 190 ، و ج 101 ، ص 33 ؛ « تفسير على بن ابراهيم قمى » ، ج 2 ، ص 196 ( دار الكتاب قم ) .
( 2 ) « نور الثقلين » ، ج 4 ، ص 307 ؛ « تفسير على بن ابراهيم قمى » ، ج 2 ، ص 196 ؛ « الميزان » ، ج 16 ، ص 344 .