خزرجى » ، خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله رسيده ، گفت : من همپيمانانى از يهود دارم كه از نظر عدد ، زياد و از نظر قدرت نيرومندند ، اكنون كه آنها ما را تهديد به جنگ مىكنند و حساب مسلمانان از غير مسلمانان جدا شده است ، من از دوستى و همپيمانى با آنان برائت مىجويم ، هم پيمانِ من تنها خدا و پيامبر او است .
« عبداللَّه بن أُبَىّ » گفت : ولى من از همپيمانى با يهود برائت نمىجويم ؛ زيرا از حوادث مشكل مىترسم و به آنها نيازمندم .
پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود : آنچه در مورد دوستى با يهود بر « عباده » مىترسيدم ، بر تو نيز مىترسم ( و خطر اين دوستى و همپيمانى براى تو از او بيشتر است ) .
« عبداللَّه » گفت : چون چنين است من هم مىپذيرم و با آنها قطع رابطه مىكنم ، آيات فوق نازل شد و مسلمانان را از همپيمانى با يهود و نصارى بر حذر داشت . « 1 »
* * *
( ( 55 ) ) إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ ( ( 56 ) ) وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ
سرپرست و ولىّ شما ، تنها خداست و پيامبر او و آنها كه ايمان آوردهاند ؛ همانها كه نماز را بر پا مىدارند ، و در حال ركوع ، زكات مىدهند .
و كسانى كه ولايت خدا و پيامبر او و افراد با ايمان را بپذيرند ، ( پيروزند ؛ زيرا ) حزب و جمعيتِ خدا پيروز است .
شأن نزول :
آيهء ولايت
در « تفسير مجمع البيان » و كتب ديگر از « عبداللَّه بن عباس » چنين نقل شده :
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » ، ج 20 ، ص 5 ، 6 و 168 ، و ج 19 ، ص 151 و 152 ؛ « مجمع البيان » ، ذيل آيات مورد بحث ؛ « درّ المنثور » ، ج 2 ، ص 290 و 291 ، ذيل آيات مورد بحث .