سؤال نمايند از خدا و پيغمبر و امام . پس اگر او جواب دهد چنان كه بايد ، هيچش نگويند ، بلكه مژدههاى خويش دهند به بهشت و نعم آن و اگر - نعوذ باللّه - جواب چنان كه بايد نداند و نگويد ، عذابش نمايند به آنچه مستحق باشد .
[ حشر و نشر ]
و ديگر اعتقاد بايد كه حشر و نشر و حساب و كتاب و پريدن نامههاى اعمال « 1 » و ميزان و سنجيدن اعمال و صراط همه حقّ و صدق است .
و دليل همه آن است كه به تواتر ثابت شده كه مخبر صادق كه حضرت پيغمبر است به اينها خبر داده ، پس اينها همه حق باشد .
مجملا ، اعتقاد بايد كرد كه هرچه پيغمبر فرموده همه حقّ و صدق است و كذب و غير واقع بودن اينها محال است . و همچنين است هرچه ثابت شود كه حضرت اهل البيت به آن خبر دادهاند . و بعد از ثبوت امثال اينها اگر انكار نمايد كسى آن را ، كافر و مرتد مىشود و اين اجماعى است و در بعضى از كتب عامّه « 2 » و خاصّه « 3 » نيز هست كه « هرچه اجماعى باشد اگر آن را انكار نمايند كافر مىشوند » . « 4 »
و اين ظاهر نيست مادام كه ضرورى نشود . و آنچه فقير از آن فهميده آن
هامش
( 1 ) - اشاره به « تطاير الكتب » است كه در روايات آمده است .
( 2 ) - مثل شرح مواقف و شرح عضدى ( منه ) .
( 3 ) - مثل شرح شرائع در مسألهاى كه حلال داند وطى زن را در حيض ( منه ) .
( 4 ) - مسالك الافهام إلى تنقيح شرائع الإسلام ، ج 1 ، ص 62 : « تحريم وطء الحائض قبلا ثابت بإجماع المسلمين فمستحلّه كافر » .