تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 232

مساهمون:

ص٢٣٢
زمين و كسانى كه در آنهايند تسبيح او مىگويند . » چه آسمانها با عظمتى كه دارند و خورشيدها و ستارگان و منظومه‌هايى كه در آنها است ، و زمين با آنچه از سنگ و خاك و جز اينها كه در آن است ، همگى تسبيح گوى خداى يگانه‌اند و به يگانگى او گواهى مىدهند ، و آشكار است كه همهء چيزها ، هر يك به نسبت خود ، از مقدارى شعور برخوردارند .
وَ إِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَ لكِنْ لا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ إِنَّهُ كانَ حَلِيماً غَفُوراً
- و هيچ چيز نيست مگر اين كه به ستايش او تسبيح مىگويد ، ولى شما تسبيح آنها را فهم نمىكنيد ، و او بردبار و آمرزنده است . » پس همه چيز تسبيح خدا مىكند ولى ما نمىتوانيم الفاظ و تسبيحات آنها را دريابيم و ادراك كنيم ، بدان جهت كه هر چيزى براى خود لغت تسبيح گفتن مخصوص دارد . / 234

[ سوره الإسراء ( 17 ) : آيات 45 تا 52 ]

وَ إِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ جَعَلْنا بَيْنَكَ وَ بَيْنَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ حِجاباً مَسْتُوراً ( 45 ) وَ جَعَلْنا عَلى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَ فِي آذانِهِمْ وَقْراً وَ إِذا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلى أَدْبارِهِمْ نُفُوراً ( 46 ) نَحْنُ أَعْلَمُ بِما يَسْتَمِعُونَ بِهِ إِذْ يَسْتَمِعُونَ إِلَيْكَ وَ إِذْ هُمْ نَجْوى إِذْ يَقُولُ الظَّالِمُونَ إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلاَّ رَجُلاً مَسْحُوراً ( 47 ) انْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوا لَكَ الْأَمْثالَ فَضَلُّوا فَلا يَسْتَطِيعُونَ سَبِيلاً ( 48 ) وَ قالُوا أَ إِذا كُنَّا عِظاماً وَ رُفاتاً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقاً جَدِيداً ( 49 ) قُلْ كُونُوا حِجارَةً أَوْ حَدِيداً ( 50 ) أَوْ خَلْقاً مِمَّا يَكْبُرُ فِي صُدُورِكُمْ فَسَيَقُولُونَ مَنْ يُعِيدُنا قُلِ الَّذِي فَطَرَكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 232 | احمد آرام / السيد محمد تقي المدرسي