نه ، بنا بر صحت بگذارد ؛ بلى اگر در رسيدن سنگ آخرى به محل شك كند بايد اعاده كند ، ولى اگر رسيدن را دانست و احتمال داد كه با پا انداخته باشد يا سنگ مستعمل انداخته باشد ، اعتنا نكند .
مسألهء 12 - ظن به رسيدن سنگ و عدد آن اعتبار ندارد .
مسألهء 13 - در انداختن سنگها شرط نيست طهارت از حدث يا خبث ، و در خود سنگها نيز طهارت شرط نيست .
مسألهء 14 - از بچهها و مريضها و كسانى كه نمىتوانند به واسطهء عذرى - مثل اغما - خودشان رَمْى كنند ، كسى ديگر نيابت كند .
مسألهء 15 - مستحب است ، بلكه موافق احتياط است كه اگر بشود ، مريض را حمل كنند و ببرند نزد جمره و در حضور او سنگ بيندازند .
مسألهء 16 - اگر مريض خوب شد و بيهوش به هوش آمد بعد از آنكه نايب سنگها را انداخت لازم نيست خودش اعاده كند ، و اگر در بين سنگ انداختن خوب شد يا به هوش آمد بايد خودش از سر ، سنگ بيندازد ، و كفايت كردن به مقدارى كه نايب عمل كرده مشكل است .
مسألهء 17 - كسانى كه عذر دارند از اينكه روز رَمْى كنند ، مىتوانند شب عمل كنند ، هر وقت شب كه باشد .
مستحبات رَمْى جمرات
در رَمْى جمرات چند چيز مستحب است :
1 . با طهارت بودن در حال رَمْى ؛
2 . هنگامى كه سنگها را در دست گرفته و آمادهء رَمْى است اين دعا را