پيغمبران - عصمت نبوت
ظهور پيغمبران خدا نظريه وحى را كه در فصل سابق گذشت تأييد مىكند پيغمبران خدا مردانى بودند كه دعوى وحى و نبوت نمودند و براى دعوى خود حجت قاطع اقامه كردند و مواد دين خدا را كه همان قانون سعادتبخش خدايى است ، به مردم تبليغ نموده در دسترس عموم گذاشتند و چون پيغمبران كه با وحى و نبوت مجهز بودند ، در هر زمان كه ظاهر شدند بيش از يك فرد يا چند فرد نبودند ، خداى متعال هدايت بقيه مردم را با مأموريت دعوت و تبليغ كه به پيغمبران خود داده ، تتميم و تكميل فرمود .
و از اينجاست كه پيغمبر خدا بايد با صفت عصمت متصف باشد ؛ يعنى در گرفتن وحى از جانب خدا و در نگهدارى آن و در رسانيدن آن به مردم از خطا مصون باشد و معصيت ( تخلف از قانون خود ) نكند ؛ زيرا - چنان كه گذشت - تلقى وحى و حفظ و تبليغ آن سه ركن هدايت تكوينى مى باشند و خطا در تكوين معنا ندارد .
گذشته از اينكه معصيت و تخلف از مؤ داى دعوت و تبليغ خود ، دعوتى است عملى به ضد دعوت و موجب سلب وثوق و اطمينان مردم است از راستى و درستى دعوت و در نتيجه غرض و هدف دعوت را تباه مىكند .
هامش
بعد از او بودند . . . پيغمبرانى كه نويد دهندگان و ترسانندگان بشر بودند براى اينكه پس از فرستادن پيغمبران ، مردم بر خدا حجتى نداشته باشند ( بديهى است كه اگر عقل در اتمام حجت خدا كافى بود ، حاجتى به پيغمبران در اتمام حجت نبود ) ) ، ( سوره نساء ، آيه 162 )