كسانى كه عرش خداى تو را حمل مىكنند و آنان كه در اطراف عرش مىباشند به خداى خود همراه حمد تسبيح مىگويند و به او ايمان مىآورند و براى كسانى كه ايمان آوردند طلب مغفرت مىكنند .
دلالت آيه به اينكه ملائكه مقربين موجودات مستقل و داراى شعور و اراده مىباشند روشن است زيرا اوصافى كه براى آنان ذكر شده مانند ايمان به خدا و طلب مغفرت براى ديگران جز با وجود مستقل و شعور و اراده سازگار نيست .
و باز درباره همين ملائكه مقربين مىفرمايد :
« لَنْ يَسْتَنْكِفَ الْمَسِيحُ أَنْ يَكُونَ عَبْداً لِلَّهِ وَ لَا الْمَلائِكَةُ الْمُقَرَّبُونَ وَ مَنْ يَسْتَنْكِفْ عَنْ عِبادَتِهِ وَ يَسْتَكْبِرْ فَسَيَحْشُرُهُمْ إِلَيْهِ جَمِيعاً
- تا آنجا كه مىفرمايد -
وَ أَمَّا الَّذِينَ اسْتَنْكَفُوا وَ اسْتَكْبَرُوا فَيُعَذِّبُهُمْ عَذاباً أَلِيماً وَ لا يَجِدُونَ لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَ لا نَصِيراً »
« 1 »
مسيح هرگز از بندگى خدا خوددارى و سرپيچى نمىكند و نه ملائكه مقربين و هر كه از بندگى او سرپيچى و گردنكشى كند به زودى همه ايشان را به سوى خود جمعآورى خواهد نمود - تا آنجا كه مىفرمايد - و اما كسانى كه سرپيچى كردند و گردنكشى نمودند آنان را با عذابى دردناك عذاب خواهد كرد و جز خدا براى خود سرپرست و ياورى نخواهند يافت .
بديهى است كه مسيح و ملائكه مقربين اگر چه معصيت نمىكنند ولى در صورت معصيت و تخلف از بندگى با عذاب روز قيامت در اين آيه تهديد شدهاند و تهديد با عذاب روز قيامت كه متفرع بر ترك يك نوع تكليف است جز با استقلال وجود و شعور و اراده درست نمىباشد .
از آيات گذشته روشن مىشود كه روح امين كه جبريل نيز ناميده مىشود و آورندهء
هامش
( 1 ) . نساء ، آيه 173