وجوهى را در تفسير اين آيه توضيح مىدهد كه يكى از آنها اين است كه :
كسانى را كه پيروى دين تو كنند و فرامين تو را بجاى آورند ، بر آنها قدرت و توانائى مىدهى . پس خداوند در مملكت هر سلطان غير مسلمانى ، براى مسلمانان ، يك سلطنتى قرار داده است ، و مسلمين سزاوارتر از هر ملت غير از ملت اسلام به آن سلطنت هستند ، پس سلطنت در حقيقت از آن مسلمين است ، گر چه چند صباحى در دست كفار باشد و آنان مانع رسيدن مسلمين بحكومت شوند ، لكن بر مسلمين لازم است كه قيام نمايند و اين حق را بگيرند . اينست سنت الهى .
سيد رضى پس از بيان اين قول مىفرمايد : كه بازگشت اين عقيده به اين است كه ما جمله
« تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ »
را حكم بدانيم نه خبر .
علامه شريف رضى از صفحهء 72 ببعد ذيل آيه 28 سوره آل عمران :
لا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكافِرِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ فِي شَيْءٍ
.
مىفرمايند : برخى از مفسرين بر اين عقيده هستند كه حق تعالى در اين آيه نهى فرموده است كه مسلمانان از روى قصد و عمد و اراده با كافرين دوستى كنند و بايد هر مسلمانى قلبا بر اين تصميم ادامه دهد ، حتى در حال تقيه هم قلبا نبايد ابا كفار ، موافق بود و آنان را وسيله شخصيت و مباهات خويش قرار داد ، مگر اين كه از جان و مال خود بترسيد كه در اين صورت هم فقط مىتوان به زبان ، اظهار دوستى كرد نه قلبا .
محققين از علما گويند كه - تقيه - رخصت است و در جائى كه عزت و شرف اسلام در ترك آن باشد ، مىتوان آن را ترك كرد .
مؤمن نه مىترسد و نه اظهار ترس مىكند :
سيد رضى از صفحه 272 ببعد ، ذيل آيه 175 سوره آل عمران پس از بحث مفصلى مىفرمايد مراد از آيه
إِنَّما ذلِكُمُ الشَّيْطانُ يُخَوِّفُ أَوْلِياءَهُ
اينست كه : شيطان با كمك و يارى دوستانش كه مشركين و منافقين هستند ، مؤمنين را مىترسانند و آنان را از ادامه جنگ باز مىدارند و روحيهشان را تضعيف مىكنند .
از همين رو است كه خداوند ، مؤمنين را از اظهار خوف و تظاهر بر ترس باز داشته است ، بگونهاى كه اگر هم مىترسند ( چه اين يك امر طبيعى است كه برخى از افراد از حوادث ناگوار زود متأثر مىشوند و عدهاى نه ) معذلك نبايد تظاهر بر ترس كنند مثل اين كه از گريه كردن بر اموات و شهدا نهى شده است ، كه مراد ، نهى از شيون و زارى - فرياد و ناله كردن