« مقصد سوم » « در مَنع قدح و طعن از عامّهء اهل اسلام و همكيشان »
ببايد دانست كه هر كه از اهل اسلام بر جادّهء شرع سلوك نموده به حسب ظاهر ملتزم اصول دين و فروع آن باشد بايد كه با ديگرى كه شريك او نباشد در اين امر مخاصمه و مجادله نكند و متوجّه لعن و طعن نشود مگر آنكه كفرى صريح و بدعتى فضيح از او هويدا و رسوا شود كه موجب تكفير [ با تضليل ] او تواند شد به حيثيتى كه تأويل نپذيرد به هيچ وجه ، و اگر حرفى از او بشنود يا فعلى ببيند كه به ظاهر شرع درست نباشد تا مىتواند در تأويل و تصحيح آن كوشد ، چنان كه در حديث آمده : « تا هفتاد محل صحيح پيدا كند » و اگر محملى پيدا نتواند كرد خود را ملامت كند كه چرا نمىتواند « 1 » » .
حقّ تعالى مىفرمايد :
« إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ
« 2 »
»
يعنى : گمان بد بردن به مؤمن گناه است .
و در حديث آمده كه « ظُنُّوا بِالمُؤْمِنِينَ خَيْراً « 3 » » يعنى : گمان نيكو ببريد به مؤمنان .
هامش
( 1 ) - بحار : 75 / 169 به نقل از مصباح الشّريعه ص 58 از رسولخدا صلى الله عليه و آله .
( 2 ) - الحجرات : 12 .
( 3 ) - اين جمله اين گونه در روايات معصومين عليهم السلام يافت نشد ، البتّه از فحواى فرمايشات ايشان اين معنى حاصل مىشود .