تنشان داشت حيات از بادى * نفسى رفت و نيامد نَفَسى
اى خوش آندم كه ازين تن بِرَهَم « 1 » * مرغ جان چند بوَد در قفسى
حيف وصد حيف كس از مانَخريد * دُرّ اسرار كه سُفتيم بسى
كو كسى تا كه بفهمد سخنى * كو كسى تا ببرد مقتبسى « 2 »
چه سراييم سخن پيش كران * گوهرى را چه محل نزد خَسى
چه نماييم به كوران خوبى * شكرى را چه كند خرمگسى
سِرّ اين شَهد بپوشاناى فيض * نيست در دهر خريدار كسى « 3 »
قصّهء شرح صدر به انجام رسيد ، و آيت شرح صدر كه حكايت كلام كليم عليه السّلام است ، و صدر اين كلمات به آن مُوَشَّح « 4 » شده ، تاريخ اين شرح صدر را مىشايد ، به شرط آنكه ياى متكلّم كه كسرهء « با » در كلمهء « رَبّ » اشاره به آن است به صورت رقمى هويدا گرديده در شمار آيد « 5 » .
والحمد للَّه أوّلًا وآخراً ، باطناً وظاهراً ، والصّلاة على محمّد وآله الطّاهرين والسّلام .
هامش
( 1 ) - در ديوان : « برهيم » ، و در نسخهاى از آن : « اى خوش آندم كه نهم ديده بهم » .
( 2 ) - در ديوان :كو كسى تا كه بپرسد ز غمى * يا كند گوش به فرياد كسى( 3 ) - در ديوان مؤلّف رحمه الله همهء ابيات با تقديدم و تأخير و اختلاف برخى از الفاظ موجود است .
( 4 ) - بضمّ ميم و فتح واو ، و شين مشدّد : در لغت به معنى مزيّن است ، و در اصطلاح ادب ، شعرى است كه در اوّل هر مصراع يا بيت آن حرفى آورده باشند كه از مجموع آنها اسم كسى يا اسم چيزى يا جملهاى تشكيل شود .
( 5 ) - يعنى وقتى حروف جملهء« رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي »و ياى متكلّم به اعداد ابجد محاسبه گردد ، عدد 1065 حاصل شود كه تاريخ تأليف اين رساله در مىآيد ، البتّه با سخن خود مؤلّف رحمه الله در « مقالهء ثانيه » كه عمرِ خود را پنجاه و هشت ثبت داشته نيز مطابقت مىكند .