[ 2 ] كلمة بها تجمع « 1 » بين ظهوره سبحانه « 2 » وخفائه
هستى أو پيداتر از هستى « 3 » ساير اشياست ؛ زيرا كه هستى أو حقيقي وبه خود پيداست . وهستى ساير أشياء مجازى وبه أو هويدا :
« اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَالْأَرْضِ »
« 4 » . نور ، چيزى را گويند « 5 » كه به خود پيدا وپيدا كنندهء ساير أشياء باشد . مبدأ ادراك همهء أشياء ، هستى است هر چه را « 6 » ادراك كنى ، أول هستى مدرك شود . اگر چه از ادراك اين ادراك غافل باشى واز غايت ظهور مخفى ماند . ادراك مبصر بي واسطهء نور ديگر ، چون شعاع صورت نبندد ، با آن كه شعاع از غايت ظهور در آن حالت غير مرئى مىنمايد ، تا آن كه « 7 » طايفه [ اى ] انكار آن مىكنند . [ و ] نوري كه واسطهء ادراك شعاع بود ، بر آن قياس بايد كرد :
« نُورٌ عَلى نُورٍ يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشاءُ »
« 8 »
.
قال بعض العلماء « 9 » : « ولا تعجب « 10 » في « 11 » اختفاء شيء بسبب ظهوره ؛ لأنّ « 12 » الأشياء إنّما تستبان بأضدادها . وما عمّ وجوده ، حتّى لا ضدّ له عسر إدراكه » « 13 »
هامش
( 1 ) - مر : تجمع بها .
( 2 ) - مر : - سبحانه .
( 3 ) - مر : + همه .
( 4 ) - النور : 35 .
( 5 ) - مر : مىگويند .
( 6 ) - مر : - را .
( 7 ) - دا : - آن كه .
( 8 ) - النور : 35 .
( 9 ) - دا ، مر : - قال بعض العلماء .
( 10 ) - في المصدر : تتعجّب .
( 11 ) - في المصدر : من .
( 12 ) - في المصدر : فإنّ .
( 13 ) - جامع السعادات : ج 3 ، ص 139 .