وَ يَصْنَعُ الْفُلْكَ وَ كُلَّما مَرَّ عَلَيْهِ مَلَأٌ مِنْ قَوْمِهِ سَخِرُوا مِنْهُ قالَ إِنْ تَسْخَرُوا مِنَّا فَإِنَّا نَسْخَرُ مِنْكُمْ كَما تَسْخَرُونَ ( 38 ) فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ يَأْتِيهِ عَذابٌ يُخْزِيهِ وَ يَحِلُّ عَلَيْهِ عَذابٌ مُقِيمٌ ( 39 )
معناى واژهها
36 [ تبتئس ] : ابتئاس به معناى اندوهگين شدن است .
/ 52
و شما نتوانيد گريخت
رهنمودهايى از آيات :
نوح ( ع ) در راه تبليغ حق پيوسته مىكوشيد تا آن كه قوم او رنجيدند و گفتند :
« يا نُوحُ قَدْ جادَلْتَنا فَأَكْثَرْتَ جِدالَنا »
و از او خواستند كه به سخن پايان دهد و عذابى را كه وعده داده به انجام برساند ، غافل از اين كه وى فقط رسانندهء پيام خدايش است ، و اگر خدا بخواهد آنان را عذاب كند ، از حكم و سلطهء او نمىتوانند بگريزند . امر تبليغ كه نوح بر عهده دارد با « هدايت » فرق دارد : هدايت و اضلال به دست خداست و اگر او بخواهد گروهى را به سبب ناسپاسى به نعمت رسالت در گمراهى باقى گذارد ، پيامبر نمىتواند هدايتشان كند . همچنين رسالتها كار پيامبران نيست بلكه ناشى از وحى خداست و هر گاه پيامبرى به دروغ ادّعاى رسالت كند مسئول عملش است امّا اگر در ادّعاى خود صادق باشد مسئول كفر قوم خود نيست و از عمل آنان برى است .