دعاى ابراهيم براى فرزندان
[ 37 ] ابراهيم پيامبرى است كه عمر خود را در كوشش براى توحيد به سر برده است ، امّا گروه اندكى دعوت او را پذيرفتهاند و آن گاه كه وى سالخورده شده ، خداوند كسانى را مقرّر كرده كه دعوت او را پى گيرند . اينك به وى فرمان مىرسد كه فرزندانش را در بيابانى خشك بنشاند ، و او با سپاسگزارى از خدا مىپذيرد و هدف او جز اين نبود كه پس از او مشعل توحيد را فروزان نگاه دارند ، و از اين رو دربارهء فرزندان دو چيز از خدا مىخواهد :
1 - كارى كند كه دلهاى مردم به سوى آنان جلب شود و به جهت محبّت مردم به آنان ، به تعاليم الاهى گوش فرا دهند ؛ 2 - از كفاف معيشت برخوردار باشند و نيز ميوههايى نصيب آنان كند تا دنيا جويى مانع تبليغ حقايق نباشد .
رَبَّنا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ
- اى پروردگار ما ! برخى از فرزندانم را به واديى بىهيچ كشتهاى نزديك خانهء گرامى تو جاى دادم . » ابراهيم به فرمان خدا هاجر و اسماعيل ، پسر شيرخوارهء او را ، در سرزمين مكّه كه در آن روزگار خشك و لم يزرع بود رها كرد .
رَبَّنا لِيُقِيمُوا الصَّلاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ
- اى پروردگار ما ! تا نماز بگزارند . دلهاى مردمان چنان كن كه هواى آنها كند » .
اين آيه نشان مىدهد كه هدف از حجّ خانهء خدا تنها اين نيست كه براى خضوع در برابر پروردگار گرد سنگهايى چسبيده بهم طواف كنند ، بلكه افزون بر آن پيرامون اولياى كعبه فراهم آيند . اين اوليا وارثان ابراهيم و حاملان مشعل رسالت و پيشوايان حقيقت و عالمان خدايى ، امناى حلال / 419 و حرام او و دنبالهء رشتهء رسالتاند و راه پيامبران را ادامه مىدهند ، درود خدا بر آنان باد .
وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ
- و از هر ثمرهاى روزيشان ده ،