أَرْسَلْنا رُسُلاً مِنْ قَبْلِكَ وَ جَعَلْنا لَهُمْ أَزْواجاً وَ ذُرِّيَّةً وَ ما كانَ لِرَسُولٍ أَنْ يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلاَّ بِإِذْنِ اللَّهِ لِكُلِّ أَجَلٍ كِتابٌ ( 38 )
/ 353
قرآن ، فرمانى روشنگر است
رهنمودهايى از آيات :
موضع مردم در برابر كتاب الاهى بر سه گونه است : يا همه به آن ايمان دارند يا در حدود مصلحت ايمان آوردهاند و يا كافرند . خداوند در اين آيات از اصناف مردم و نظرهاى گوناگون آنان دربارهء كتاب گفتگو مىكند و به همين مناسبت مىگويد : قرآن عربى است امّا از تعصّب بربريّت به دور است . عربى است امّا با همهء كم خرديهاى عربيّت مخالف است و نيز قرآن به جهت ستيز با فرهنگ شايع آن زمان از ارزشهاى خود نمىكاهد .
شرح آيات :
ايمان مصلحتى
پيش از اين گفتيم كه انگيزهء اصلى انكار رسالت كافر شدن به رحمان است . معنى اين سخن آن است كه مؤمنانى كه قرآن را صادقانه باور دارند به رحمان معتقدند ، پس بدان عمل مىكنند زيرا قرآن مظهر ارادهء الهى و هدايت اوست .
/ 354 [ 36 ]
وَ الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَفْرَحُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ
- اهل كتاب از آنچه بر تو نازل شده شادمانند » .
اين آيه حالت نفسانى مؤمنان اهل كتاب را به هنگام نزول قرآن مجسّم مىكند ، زيرا نزول قرآن موفقيّتى براى ايشان و بيانگر ارادهء آنان است . خداوند