12 پرواز
حالات مرحوم علّامه در اواخر عمر ، دگرگون شده و مراقبهء ايشان شديد شده بود و كمتر « تنازل » مىكردند ، « 1 » و [ مانند استاد خود ، مرحوم آية اللّه قاضى ، ] اين بيت حافظ را مىخواندند و يك ساعت مىگريستند :
كاروان رفت و تو در خواب و بيابان در پيش * كَى روى ؟ ره ز كه پرسى ؟ چه كنى ؟ چون باشى ؟ ! « 2 »
همان روزهاى آخر ، كسى از ايشان پرسيد : « در چه مقامى هستيد ؟ » فرموده بودند :
« مقام تكلّم » ، سايل ادامه داد : « با چه كسى ؟ » فرموده بودند : « با حق » . « 3 »
حجة الاسلام ابو القاسم مرندى مىگويد : « يك ماه به رحلتشان مانده بود كه براى عيادتشان به بيمارستان رفتم . گويا آن روز كسى به ديدارشان نيامده بود . مدتى در اتاق ايستادم كه ناگهان پس از چند روز چشمانشان را گشودند و نظرى به من انداختند .
هامش
( 1 ) . مهر تابان ، ص 128 .
( 2 ) . محمود امجد .
( 3 ) . مجله مكتب اسلام ، دى 1360 ، ص 34 .