اسلام در تمام ازمنه و امكنه و حالات ؛ رابطهء مخلوق را با خالق خود محفوظ داشته است .
و فرمودند : اگر در دين مقدّس اسلام انسان حاجتمند ، حالى پيدا كند ؛ طبق همان حال و حاجت ، خدا را مىخواند ؛ چون خدا اسماء حسنايى دارد چون غفور و رحيم و رازق و منتقم و غيرها ؛ و انسان طبق خواست و حاجت خود ، هر يك از اين اسماء را مناسب ديده ؛ خدا را بدان اسم و صفت ياد مىكند .
مثلا اگر بخواهد خدا او را بيامرزد ؛ و از گناهش درگذرد ؛ بايد از اسم غفور و غفّار و غافر الذّنب استفاده كند .
امّا در دين مسيح خدا اسماء حسنا ندارد ؛ فقط لفظ خدا و إله و أب براى اوست بنابراين اگر شما مثلا حالى پيدا كرديد ! و خواستيد خدا را بخوانيد ؛ و مناجات كنيد ؛ و او را با أسماء و صفاتش ياد كنيد ! و با اسم خاصّى از او حاجت خود را بطلبيد ! چه خواهيد كرد ؟
در پاسخ گفت : من در مناجاتهاى خود ، صحيفهء مهدويّه عليه السّلام را مىخوانم .
علّامه مىفرمودند : كربن كرارا صحيفهء سجّاديّه عليه السّلام را مىخواند ؛ و گريه مىكرد .
مصاحبات علّامه طباطبايى با كربن به چهار زبان فارسى و عربى و فرانسه و انگليسى منتشر شد ؛ و اوّلين دورهء آن در فارسى بهنام مكتب تشيّع سالانهء دوّم نيز منتشر و تجديد چاپ شد « 1 » .
هامش
( 1 ) مهر تابان ، ص 45 - 49 ؛ از زبان آية اللّه سيد محمد حسين حسينى تهرانى .