مرحوم شيخ آقا بزرگ تهرانى درباره او مىگويد :
« عالم مجتهد تقى ورع اخلاقى و قد دامت المودة و الصحبة بيننا عشرات السنين فرايته مستقيما فى سيرته ، كريما فى خلقه و شريفا فى ذاته ،
قاضى عالم مجتهد ، متقى پرهيزگار ، داراى ملكات اخلاقى است ، دهها سال باهم معاشرت داشتيم من او را مردى يافتم كه داراى روش مستقيم ، و اخلاق كريمه است و ذاتا يك فرد شريف مىباشد » .
سپس مىگويد :
از آغاز قرآن تا آيه 92 سوره انعام تفسيرى بر قرآن نوشته است و والد او نيز بر قرآن تفسير نوشته و خاندان قاضى از زمانهاى پيش خانواده فضيلت و تقوى است « 1 » .
افرادى كه با او معاشرت داشته و زير دست او پرورش يافتهاند او را اعجوبه زمان كه داراى كشف و كرامات فراوانى بود ، توصيف مىكنند و خود مرحوم استاد فقيد كه در اخلاق و سلوك دستپرورده او است ، قضاياى بس شگفتآورى از او نقل مىكرد .
حضرت استاد روزى از كرامات استاد خود مرحوم قاضى سخن مىگفت در ضمن مطالبى اين داستان را يادآور شد :
« من و همسرم از خويشاوندان نزديك مرحوم حاج ميرزا على آقاى قاضى بوديم ، او در نجف براى صله رحم و تفقد از حال ما ، به منزل ما مىآمد ما كرارا صاحب فرزند شده بوديم ولى همگى در همان دوران كوچكى فوت كرده بودند .
هامش
( 1 ) اعلام قرن چهاردهم ، ج 4 ص 1565 .