خط و اعراب قرآن مجيد « 1 »
قرآن مجيد در زمان پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و قرنهاى اول و دوم با خط كوفى استنساخ مىشد و ابهام خط كوفى ، پيدايش سازمان حفظ و روايت و قرائت را ايجاب مىكرد در عين حال اشكال ابهام به طور كليت و عموم حل نمىشد و تنها حفاظ و روات بودند كه تلفظ صحيح قرآن را آشنا بودند و براى هركسى كه مصحف را باز مىكرد قرائت صحيح ، آسان نبود .
از اينرو در اواخر قرن اول هجرى ابو الاسود دئلى از اصحاب على عليه السّلام كه به راهنمايى آن حضرت دستور زبان عربى را نوشته بود ، به امر عبد الملك خليفه اموى ، نقطهگذارى حروف را بنا گذاشت و به اين ترتيب ، ابهام خط تا اندازهاى رفع شد .
ولى باز مشكل ابهام تا حدى باقى ماند . تا اينكه خليل بن احمد نحوى معروف ، كه واضع علم عروض بود ، اشكالى براى كيفيات تلفظ حروف وضع كرد : مد ، تشديد ، فتحه ، كسره ، ضمه ، سكون ، تنوين منضم به يكى از حركات سهگانه ، روم ، اشمام . و به اين نحو ابهام تلفظ رفع شد .
هامش
( 1 ) . قرآن در اسلام : 147 .