نزول قرآن « 1 »
سور و آيات قرآن مجيد يك جا نزول نشده است ، اين مطلب علاوه بر تاريخ قطعى كه به نزول تدريجى قرآن مجيد در امتداد بيست و سه سال مدت دعوت پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله شهادت مىدهد ، از مضامين خود آيات نيز روشن است .
خداى متعال مىفرمايد :
وَ قُرْآناً فَرَقْناهُ لِتَقْرَأَهُ عَلَى النَّاسِ عَلى مُكْثٍ وَ نَزَّلْناهُ تَنْزِيلًا
« 2 » . در قرآن مجيد ناسخ و منسوخ هست و آياتى است كه ارتباط تام به قصص و حوادثى دارد كه هرگز در يك زمان جمع نمىشوند تا آيات مربوط به آنها يكجا نازل شده درباره آنها گفتگو پردازد .
فرق بين انزال و تنزيل و اشاره به وجه تسميه قرآن
كلمه نزول به معناى پايين آمدن و وارد شدن از نقطه بلند است . و فرق ميان انزال و تنزيل اين است كه انزال به معناى نازل كردن دفعى و يك پارچه است ، و تنزيل به معناى نازل كردن تدريجى است . و كلمه « قرآن » اسم كتابى است كه خداى تعالى آن را بر پيامبر گراميش محمد صلّى اللّه عليه و آله نازل كرده ، و به اين جهت آن را قرآن ناميده كه قبلا از جنس خواندنىها نبود ، و به منظور اينكه درخور فهم بشر شود نازلش كرد و در نتيجه كتابى خواندنى شد ، چنانكه
هامش
( 1 ) . ترجمه الميزان : 1 / 26 ؛ 2 / 18 ؛ 2 / 24 ؛ 13 / 305 ؛ 15 / 294 ؛ قرآن در اسلام : 113 ؛ 145 .
( 2 ) . سوره اسراء : 106 .