هيچيك اين قاعده تخلّف نپذيرفته ، مگر در سوره برائت آن هم به حكم پارهاى از روايات ائمه اهل بيت عليهم السّلام ، تتمه آياتى از سورهء انفال است ، و نيز سورهء
« وَ الضُّحى »
و
« أَ لَمْ نَشْرَحْ »
كه با اينكه يك سوره هستند يك بسم اللّه الرّحمن الرّحيم در وسط فاصله شده و همچنين سورهء فيل و سورهء ايلاف كه سورهء واحدى هستند و يك بسم اللّه الرّحمن الرّحيم در وسط فاصله شده است .
البته همه اين موارد استثنايى به حكم رواياتى است كه از ائمه عليهم السّلام رسيده و شيخ آن را در تهذيب « 1 » به سند خود از شحام از امام صادق عليه السّلام روايت كرده و محقق در شرايع « 2 » و طبرسى در مجمع البيان « 3 » آن را به روايت اصحاب ما - اماميه - نسبت دادهاند .
نظير اين مطلبى كه درباره سورهها گفتيم در آيهها جريان دارد ، زيرا در كلام خداى تعالى آيه بهطور مكرر بر قطعهاى از كلام الهى اطلاق شده است ، مانند :
« وَ إِذا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آياتُهُ زادَتْهُمْ إِيماناً »
« 4 » و نيز مانند :
« كِتابٌ فُصِّلَتْ آياتُهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا » .
« 5 »
از ام سلمه روايت شده كه گفت : رسول خدا آخر هرآيه وقف مىكرد ، « 6 » و نيز
هامش
( 1 ) . تهذيب ، ج 2 ، ص 72 ، ط اسلاميه .
( 2 ) . شرايع ؛ كتاب الصلاة ، ص 24 .
( 3 ) . مجمع البيان ؛ ج 10 ، ص 542 پاورقى ، طبع اسلاميه .
( 4 ) . سورهء انفال ، آيهء 2 .
( 5 ) . سورهء حم سجده ، آيهء 3 .
( 6 ) . الدر المنثور ؛ ج 4 ، ص 207 .