« سَيَقُولُ السُّفَهاءُ »
الخ از قول امام صادق عليه السّلام نقل كرده كه فرمود : قبله وقتى از بيت المقدس بسوى كعبه برگرديد كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله سيزده سال در مكه نماز بسوى بيت المقدس خوانده بود و بعد از مهاجرت به مدينه هم هفت ماه به همان سو نماز خواند آن وقت خدا او را به طرف مكه برگردانيد . [ مؤلف :
رواياتى كه هم از طرف عامّه و هم خاصّه در اين داستان در كتب جامع وارد شده . بسيار زياد است و از نظر مضمون قريب به هم هستند ، ولى از نظر تاريخ اين جريان مختلفند ، بيشتر آنها تاريخ تحويل قبله را در ماه رجب سال دوم از هجرت ، يعنى ماه هفدهم از هجرت مىدانند و صحيحتر هم همين است ]
چون يهوديان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را سرزنش مىكردند و مىگفتند ، تو تابع مايى و بسوى قبلهء ما نماز مىگزارى ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله از اين سرزنش دچار اندوهى سخت شد و در نيمه شبى از خانه بيرون شد و به آفاق آسمان نگاه مىكرد منتظر بود از ناحيه خداى تعالى در اين خصوص امرى صادر شود فرداى آن شب وقتى هنگام نماز ظهر شد ، آن جناب در مسجد بنى سالم بود [ - ذو قبلتين ] و دو ركعت از نماز ظهر را خواند كه جبرئيل نازل شده ، دست به دو شانه آن حضرت گذاشت و او را به طرف كعبه برگردانيد و اين آيه را بر او نازل كرد :
« قَدْ نَرى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّماءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضاها فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ »
درنتيجه آن جناب دو ركعت از يك نماز را بسوى بيت المقدس ، و دو ركعت ديگرش را بسوى كعبه خواند ، بعد از اين جريان سر