1 - هُوَ الَّذى بَعَثَ فِىالامّيينَ رَسُولًا مِنهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَالْحِكْمَةَ وَ انْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفى ضَلالٍ مُبينٍ ( سورهء جمعه ، آيهء 2 )
2 - لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنينَ اذْ بَعَثَ فيهِمْ رَسُولًا مِنْ انْفُسِهِمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ انْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفى ضَلالٍ مُبينٍ ( سورهء آل عمران ، 164 )
3 - كَما ارْسَلْنا فيكُمْ رَسُولًا مِنْكُم يَتْلُوا عَلَيْكُمْ آياتِنا وَ يُزَكِيكُمْ وَ يُعَلِّمُكُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ يُعَلِّمُكُمْ ما لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ ( سورهء بقره ، آيهء 151 )
4 - رَبَّنا وَ ابْعَثْ فيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِكَ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ يُزَكّيهِمْ انَّكَ انْتَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ ( سورهء بقره ، آيهء 129 )
5 - قَدْ افْلَحَ مَنْ زَكَّيها وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّيها ( سورهء شمس ، آيات 9 و 10 )
6 - قَدْ افْلَحَ مَنْ تَزَكّى وَ ذَكَرَ اسْمَ ربِّهِ فَصَلّى ( سورهء اعلى ، آيات 14 و 15 )
7 - وَ لَقَدْ آتَيْنا لُقْمانَ الْحِكْمَةَ انِ اشْكُرْ لِلَّهِ ( سورهء لقمان ، آيهء 12 )
ترجمه :
1 - او كسى است كه در ميان جمعيّت درس نخوانده رسولى از خودشان برانگيخت كه آياتش را بر آنها مىخواند و آنها را تزكيه مىكند و به آنان كتاب و حكمت مىآموزد هرچند پيش از آن در گمراهى آشكارى بودند !
2 - خداوند بر مؤمنان منّت نهاد ( و نعمت بزرگى بخشيد ) هنگامى كه در ميان آنها پيامبرى از خودشان برانگيخت كه آيات او را بر آنها بخواند ، و آنان را پاك كند و كتاب و حكمت به آنها بياموزد ، هرچند پيش از آن ، در گمراهى آشكارى بودند .
3 - همان گونه ( كه با تغيير قبله نعمت خود را بر شما ارزانى داشتيم ) رسولى از خودتان در ميانتان فرستاديم ، تا آيات ما را بر شما بخواند ، و شما را پاك كند و كتاب و حكمت بياموزد ، و آنچه را نمىدانستيد ، به شما ياد دهد .
4 - پروردگارا ! در ميان آنها پيامبرى از خودشان برانگيز ! تا آيات تو را بر آنان بخواند ، و آنها را كتاب و حكمت بياموزد و پاكيزه كند ، زيرا تو توانا و حكيمى ( و بر اين كار قادرى ) !
5 - هركس نفس خود را پاك و تزكيه كرد ، رستگار شد - و آن كس كه نفس خويش را با
اخلاق در قرآن ( فارسى ) — صفحة 18
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٨